วันนี้ที่ฉันได้รับรู้ถึงความสัมพันธ์ของเธอกับเขา
ความสัมพันธ์ที่นับวันจะเหนียวแน่น และมีทีท่าจะจะจบลงด้วยดี
ฉันบอกเธอได้เพียงแต่ว่า...ยินดีด้วยนะ
ฉันดีใจนะที่ได้เห็นเธอมีความสุข...
มันเป็นสิ่งที่ฉันรู้สึกจากใจ
หากแต่ในใจที่ลึกกว่านั้น..ฉันยังคงเจ็บปวดและรวดร้าว
แต่ว่า...ความรู้สึกนั้นมันเล็กน้อยเหลือเกิน
เมื่อเทียบกับความรู้สึก "ยินดี" ที่เห็นเธอมีความสุข
มันจะแปลกไหม...
ถ้าฉันจะบอกเธอว่า...ฉันเป็นสุขแล้ว
ถึงแม้ฉันจะไม่ใช่คนที่อยู่เคียงข้างเธอ
ถึงแม้ฉันจะไม่ใช้คนที่เธอโอบกอด
ถึงแม้ฉันจะไม่ใช้คนที่เธอจะกล่าวถ้อยคำหวานหู
ถึงแม้ฉันจะไม่ใช่ "คนของเธอ"
ฉันก็มีความสุข...
สุขเท่าที่ควรจะสุข...เพราะฉันอยู่อย่างไม่คาดหวัง
ตลอดเวลาที่ฉันต้องเจ็บปวด และมีน้ำตาอย่างมากมาย
นั้นเพราะ "ฉันคาดหวังจากเธอ" มากเกิน
"ฉันรักเธอนะ" แต่วันนี้ฉันอยู่ในฐานะที่บอกเธอไม่ได้
ไม่เป็นไร...แต่ฉันได้บอกเธอไปแล้ว
หัวใจของฉันมันได้บอกเธอไปแล้วว่า "ฉันรักเธอ"
"ไม่เคยหวังสิ่งที่เป็นไปไม่ได้
ไม่เคยใคร่อยากแก่งแย่งเป็นเจ้าของ
ไม่เคยคิดมากมายไม่หวังปอง
ขอแค่มองอยู่ห่างๆ บนทางใจ"
